سلام بهونه قشنگ من برای زندگی


با سلام به دوستان عزیزم . لطفا درباره این وبلاگ نظر بدین درباره همه چیزش اگه نظرات کم بود دیگه آپ نمیکنم موفق باشییییییییییییییییییییییید
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم خرداد 1385ساعت 22:11 توسط میلاد \|


عشق ، يك عكس يادگاري نيست ، يك مزاح شش ماهه يا يك ساله نيست . واقعيت عشق در بقاي آن است حقيقت عشق در عمق آن ، و اين هر دو در اراده ي انساني ست كه مي خواهد رفعت زندگي را به زندگي باز گرداند . دختران و پسران بسياري هستند كه تمام هدفشان از طرح مساله ي عشق ،رسيدن است . عجب جنجالي به پا مي كنند ! اعتصاب غذا ، تهديد ، گريه ، سكوت ، فرياد ... و سرانجام ، رسيدن . اما از همين لحظه مشكل آغاز مي شود . وقتي هدف اينقدر نزديك باشد(گرچه كمي هم دور به نظر مي رسد ) بعد از زماني كه برق آسا مي گذرد ديگر نميدانند چه بايد بكنند . با اولين شست و شوي پرده ها ، لب پر شدن بشقاب ها بو كهنگي گرفتن جهيزيه ، ميمانند معطل . قصد بي حرمتي به هم را كه ندارند . بيحرمتي ، فرزند كهنگي ست ، فرزند تكرار . اين را بايد مي دانستند كه رسيدن پله ي اول مناره يي ست كه بر اوج آن اذان عاشقانه مي گويند . برنامه اي براي بعد از وصل . برنامه اي براي تداوم بخشيدن به وصل . از وصل ممكن و آسان تن به وصل دشوار و خطير روح .
+ نوشته شده در دوشنبه پانزدهم خرداد 1385ساعت 10:14 توسط میلاد \|


خدا روزگاری تنها بود........خدا مهربان بود خدا بینا بود خدا دوستدار زیبایی بود خدا دوستار شایستگی بود خدا از سکوت بدش می آمد خدا از سکون بدش می آمد خدا ازنیستی بدش می آمد خدا آفریننده بود مگر می شود نیافریند ؟ناگهان آفرید : کائنات و هر آنچه در او بود اوج شکوه و جلال را عیان می ساخت آما ((آنی ))را طلب می کرد تا بشکفد و جهان را سرشار از زیبایی سازد فرشتگان زیبا بودند ولی کو عاشقی که زبان به تحسین بازگشاید بی آغازی و بی پایانی خوشه های ستارگان شکوه مهر و ماه سکوت ملکوتی فضای بیکران ... و انسان در گوشه ای از این ملک پا به عرصه نهاد مرا کسی نساخت خدا ساخت نه آنچنان که کسی می خواست که من کسی نداشتم کس من خدا بود کس بی کسان گل انسان را با کیمیای عشق سرشتند تا زیبایی و شکوه معشوق را دریابد جرعه ای از شراب عشق به او نوشاندند تا مست دیدار معشوق گردد.چه او نیز در جستجوی عاشقی بود تا به او عشق بورزد. آنکو از این کیمیا بهره ای نگرفته شکوه حیات را در نمی یابد و در تنهایی ره می سپارد. و من در این تلاطم خشونت و دشمنی به دنبال جرعه هایی از چشمه زلال و گوارای عشق تا شاید تشنگی را فرو نشانم در اندیشه روزگار بهترم دور از دوروئی و حسد کینه و بی معرفتی و بیش از بیش تشنه دیدار او که عزلت و دلمردگی نفرت و نومیدی را به سر زندگی و شور و مهر و عشق مبدل سازد.
+ نوشته شده در چهارشنبه دهم خرداد 1385ساعت 15:3 توسط میلاد \|

	عشق يعني
عشق يعني شادي براي ديگري هنگامي كه او شاد است غمخواري ديگري هنگامي كه او غمگين است با هم بودن در خوشي ها با هم بودن در نا خوشي ها عشق سرمنشا قدرت است عشق يعني همواره با خود صادق بودن همواره با ديگري صادق بودن گفتن . شنيدن وگرامي داشتن حقيقت وهرگز تظاهر نكردن عشق سر منشا واقعيت است عشق يعني تفاهمي چنان كامل كه همچون جزيي از وجود ديگري شدن و آن ديگري را همان طور كه هست پذيرفتن و سعي در تغيير يكديگر نداشتن عشق سر منشا يكي شدن است عشق يعني آزادي براي دنبال كردن خواسته ها و سهيم شدن تجارب با ديگري رشد يكي در كنار وهمراه رشد ديگري عشق سر منشا كاميابي است عشق يعني هيجان برنامه ريزي در كنار يكديگر هيجان اجرا در كنار يكديگر عشق سر منشا آينده است
+ نوشته شده در شنبه ششم خرداد 1385ساعت 9:8 توسط میلاد \|