از عشق برایت می خوانم

و منتظر می مانم تا گل رزی در دستانت بروید

دلم را با خود بردی

چه چاره کنم؟

از عشق برایت می گویم

وجودت برایم عزیز است

دیدنت آرامش بخش است

لبخندت معنی زندگیست

می دانی که در کنارت بودن برایم چه حس لطیفی است

نگاه رسواگرم را با نگاهت پیوند می دهم

تو سرنوشت منی

آه نمی توانم اعتنا نکنم که چطور نگاهم می کنی.

از عشق برایت می سرایم

هیچ نشانه ای از عشق لطیف تر از بوسه ای مهربانانه نبوده است

بر گونه تو این بوسه پر حرارت عشق را می نهم

چونان مهری از پایداری عشقم

من آن دلسوخته عاشق پریشانم

که عشق باخته ام به تو نگار مهربان.

وقتی تو نیستی دلم زار می گرید

آنقدر دلتنگت می شوم که احساس سرگردانی و تنهایی می کنم

چگونه از تو جدا شوم، چگونه از تو رها شوم؟

تو تفسیر مهربانی هستی

می خواهم با تو بمانم، مهربان من

همیشه و همه جا...

آه که بسیار دلتنگ توام.

بی تو من رنگ های این سرزمین را بیگانه می کنم

بی تو رنگ های این سرزمین من را می ازارانند

بی تو اهوان  این صحرا گرگان هار من اند

بی تو کوه ها دیوان سیاه و زشت و خفته اند

بی تو من با بهار می میرم

بی تو من در عطر یاس ها می گریم

بی تو من با هر برگ باییزی می افتم

بی تو من در چنگ طبیعت تنها می خشکم

بی تو من مرگ را بژمردگی را نیستی را کینه را زشتی را نفرین خشمگین خداوندی را

بی تو من در خلوت این صحرا

در غربت این سرزمین........

بی تو .....